De Wederopbouw

We zijn aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Duinkerke behoort tot de zwaarst verwoeste steden van Frankrijk. Het leven moet weer op gang komen, de inwoners verlangen ernaar weer een thuis te vinden.

Een stad in puin

Van 3 362 gebouwen:

1 524 zijn onherroepelijk vernietigd,
805 zwaar beschadigd
en slechts 1 032 worden bewoonbaar geacht.

Namen als Théodore Leveau (stedenbouwkundige) en Jean Niermans (architect) zetten zich, elk met hun eigen ambities, in om een stad die haar inwoners dierbaar is, opnieuw een gezicht te geven.

De betrokkenen uit die periode zetten zich tot in de jaren 60 in voor de wederopbouw van de haven en de stad van Jean Bart, waarbij ze zo goed mogelijk het evenwicht bewaren tussen de wensen, de urgenties, de Vlaamse invloeden en de moderniteit van het Handvest van Athene van Le Corbusier.

Het eerste wat u moet doen wanneer u door het stadscentrum van Duinkerke wandelt, is uw blik naar de hemel richten. Niet zo hoog, de gebouwen hebben over het algemeen maar weinig verdiepingen.

Het collectieve woongebouw, dat op zichzelf al een revolutie betekent voor Duinkerke, sluit aan bij de moderne beweging en wordt aangevuld met dakterrassen en portieken versierd met beeldhouwwerken. Als tegenwicht voor het minerale karakter van het geheel omringen groene oases de bouwblokken.

Let op de architectonische details door de afronding van de hoeken, de combinatie van beton en glas, de discrete doorgangen, de voor onze bestemming typische rode bakstenen te observeren.

U moet de stad van de ene kant naar de andere doorkruisen om de filosofie van haar bouwblokken te begrijpen, rode bouwblokken, blauwe bouwblokken…

Het beste, zult u misschien denken, bevindt zich wel aan de binnenkant, want de architectuur van de wederopbouw behoort tot een zogenaamd modern tijdperk dat het essentiële begrip comfort heeft gebracht, grote ramen vol zonlicht, mooie badkamers, verzorgde leefruimtes.

Kortom, een tijdperk dat getuigt van een heel bijzonder laboratorium van experimenten in onze stad aan zee.

“Wat er overblijft – Uit velden van puin zullen velden met klaprozen ontstaan”

Dat is de titel van het immens poëtische kunstwerk gecreëerd door Steve Abraham en Nicolas Messager : 800 klaprozen, volledig van beton en schroot.

Te zien in le jardin des sculptures du LAAC.

Standpunt Kijk eens van bovenaf

Om de stad van bovenaf te bekijken, is de beklimming van het belfort van Saint-Eloi een absolute must!

Het panoramische terras biedt uitzicht op het strand van Malo les Bains, op slechts enkele minuten van de bassins, uitzicht op de eerste contouren van de industriële haven die zich over tientallen kilometers uitstrekt en ten slotte uitzicht op het Vlaamse platteland dat zich voor uw ogen uitstrekt.

Als kers op de taart tekent het luchtzicht vanaf het belfort de algemene schets van uw wandeling opnieuw.

Bezoek het Belfort